شاه شمشادقدان خسرو شيرين دهنان

که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درويش انداخت

گفت ای چشم و چراغ همه شيرين سخنان

تا کی از سيم و زرت کيسه تهی خواهد بود

بنده من شو و برخور ز همه سيمتنان

کمتر از ذره نه‌ای پست مشو مهر بورز

تا به خلوتگه خورشيد رسی چرخ زنان

بر جهان تکيه مکن ور قدحی می داری

شادی زهره جبينان خور و نازک بدنان

پير پيمانه کش من که روانش خوش باد

گفت پرهيز کن از صحبت پيمان شکنان

دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل

مرد يزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

با صبا در چمن لاله سحر می‌گفتم

که شهيدان که‌اند اين همه خونين کفنان

گفت حافظ من و تو محرم اين راز نه‌ايم

از می لعل حکايت کن و شيرين دهنان

اين زن که چهار گل به دامن دارد

دل از غمش احساس شکستن دارد

عباس اگر ماه بني هاشم شد

نور از رخ تابان همين زن دارد

***

  امشب عزا گرفته‌ي غوغاي مادرم

هستم خموش و گوش به آواي مادرم

گر منصبم چنين شده «سقاي تشنه لب»

اين است مرحمت از دعاهاي مادرم

این همه آشفته حالی                        این همه نازک خیالی

    ای به دوش افکنده گیسو                   از تو دارم، از تو دارم

    این غرور عشق و مستی                  خنده بر غوغای هستی

    ای سیه چشمِ سیه مو                       از تو دارم، از تو دارم

          این تو بودی، کز ارل خواندی به من درس وفا را

          این تو بودی، آشنا کردی به عشق این مبتلا را

    من که این حاشا نکردم                    از غمت پروا نکردم

        دین من، دنیای من،از عشق جاویدان تو رونق گرفته

       سوز من، سودای من، از نور بی پایان تو رونق گرفته

         من خود، آتشی که مرا داده رنگ فنا، می شناسم

         من خود، شیوۀ نگه چشم مست تو را، می شناسم

    دیگر ای برگشته مژگان                   از نگاهم رو مگردان

    این همه آشفته حالی                       این همه نازک خیالی

    ای به دوش افکنده گیسو                  از تو دارم، از تو دارم

    این غرور عشق و مستی                 خنده بر غوغای هستی

    ای سیه چشمِ سیه مو                      از تو دارم، از تو دارم

سمن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند

پری رويان قرار از دل چو بستيزند بستانند

به فتراک جفا دل‌ها چو بربندند بربندند

ز زلف عنبرين جان‌ها چو بگشايند بفشانند

به عمری يک نفس با ما چو بنشينند برخيزند

نهال شوق در خاطر چو برخيزند بنشانند

سرشک گوشه گيران را چو دريابند در يابند

رخ مهر از سحرخيزان نگردانند اگر دانند

ز چشمم لعل رمانی چو می‌خندند می‌بارند

ز رويم راز پنهانی چو می‌بينند می‌خوانند

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد

ز فکر آنان که در تدبير درمانند در مانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند

بدين درگاه حافظ را چو می‌خوانند می‌رانند

در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند

که با اين درد اگر دربند درمانند درمانند

یا اهل یثـرب لا مـقـام لکم بها

قتل الحسین فادمعى مدرارا

الجسم منه بکر بلا مضّرج

و الرّاءس منه على القّناه یدار

****

یثـربیان رخـت زین دیار ببندید

زانکه حسین کشته گشت و گریه کنم زار

پـیکر پاکش به کربلا شده در خون

بر سر نى شد سرش بکوچه و بازار

دریای چشم زائر تو به ز زمزم است

گویم كه هر چه گریه برایت كنم  است

آن دل كه معتكف به سر كوی تو شده

بی شك شفاعتش بر زهرا فراهم است

گویند عالمی كه محرم عزای توست

نوكر به كل عمر به تنش رخت ماتم است

بر منبر بهشت و بخواند خوده خدا

باز این چه شورش است كه در خلق عالم است 

هر جا كه میروم ز غمت دیده پر نم است

هر ماه من ز داغ تو ماه محرم

یك لحظه بی محبت تو كی كشم نفس

دنیای بی حسین برایم جهنم است

در مكتب تو بحث سیاه و سفید نیست

نام تو افتخار خداوند عالم است

شرح غلام ترك تو مدح كتابهاست

یك موی او به قیمت صد جام و صد جم است

مریم كه در كتاب خدا ذكر نام اوست

یك زینب تو اسوه و استاد مریم است .

انگشتری كه هست در انگشت مصطفی

بی شبه نام نامیه تو نقش خاتم است

گفتم به دل كه این همه دل واپسی چرا ؟

عشق حسین برای شفاعت فراهم است

اشكی كه در عزای تو جاری شود ز چشم

سوگند میخورم كه ز مجرای زمزم است

یك یا حسین گفت من رمز آبروست

نام حسین ترجمه اسم اعظم است

جانم فدای محتشم و خانواده اش

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است ...

مجنون شبیه طفل تو شیدا نمی شود

زین پس کسی بقدر تو لیلا نمی شود

درد رقیه تو پدر جان یتیمی است

درد سه ساله تو مداوا نمی شود

شأن نزول رأس تو ویرانه من است

دیگر مگرد شأن تو پیدا نمی شود

بی شانه نیز می شود امروز سر کنم

زلفی که سوخته گره اش وانمی شود

بیهوده زیر منت مرحم نمی روم

این پا برای دختر تو پا نمی شود

صد زخم بر رخ تو دهان باز کره اند

خواهم ببوسم از لبت اما نمی شود

چوب از یزید خورده ای و قهر با منی

از چه لبت به صحبت من وا نمی شود

کوشش مکن که زنده نگهداری ام پدر

این حرف ها به طفل تو بابا نمی شود

***

پلکی مزن که چشم ترت درد میکند
پر وا مکن که بال و پرت درد میکند
میدانم اینکه بعد تماشای اکبرت
زخمی که بود بر جگرت درد می کند
با من بگو که داغ برادر چه کار کرد
آیا هنوز هم کمرت درد میکند
مانند چوب خواهش بوسه نمیکنم
آخر لبان خشک و ترت درد میکند
 لبهای تو کبود تر از روی مادراست
یعنی که سینه پدرت درد میکند
می خواستم که تنگ در آغوش گیرمت
یادم نبود زخم سرت درد میکند
کمتر به اسب نیزه سوار و پیاده شو از 
 این حجمه های سنگ سرت درد میکند

به نال ای دل که دیگر ماتم آمد

بگری ای دیده ایام غم آمد

گل غم سرزد از باغ مصیبت

جهان را تازه شد داغ مصیبت

جهان گردید از ماتم دگرگون

لباس تعزیت پوشیده گردون

ز باغ غصه کوه از پا فتاده

زمین را لرزه بر اعضا فتاده

فلک تیغ ملامت بر کشیده

ز ماه نو الف بر سر شیده

ازین غم آفتاب از قصر افلاک

فکنده خویش را چون سایه بر خاک

عروس مه گسسته موی خود را

خراشیده به ناخن روی خود را

خروش بحر از گردون گذشته

سرشک ابر از جیحون گذشته

تو نیز ای دل چو ابر نوبهاری

به بار از دیده هر اشگی که داری

که روز ماتم آل رسول است

عزای گلبن باغ بتول است

عزای سید دنیا و دین است

عزای سبط خیرالمرسلین است

عزای شاه مظلومان حسین است

که ذاتش عین نور و نور عین است

دمی کز دست چرخ فتنه پرداز

ز پا افتاد آن سرو سرافراز

غبار از عرصهٔ غبرا برآمد

غریو از گنبد خضرا برآمد

ملایک بی‌خود از گردون فتادند

میان کشتگان در خون فتادند

مسلمانان خروش از جان برآرید

محبان از جگر افغان برآرید

درین ماتم بسوز و درد باشید

به اشگ سرخ و رنگ زرد باشید

بسان غنچه دلها چاک سازید

چو نرگس دیده‌ها نمناک سازید

ز خون دیده در جیحون نشینید

چو شاخ ارغوان در خون نشینید

به ماتم بیخ عیش از جان برآرید

به زاری تخم غم در دل بکارید

که در دل این زمان تخم ملامت

برشادی دهد روز قیامت

خداوندا به حق آل حیدر

به حق عترت پاک پیامبر

که سوی محتشم چشم عطا کن

شفیعش را شهید کربلا کن

من حسينم که جهان واله و حيران من است

ابر و باد و مه و خورشيد به فرمان من است

لحظه اي را که دمد صور علم دست من است

دادگاهي که به پا هست قلم دست من است

حکم آزادي و تبعيد امم دست من است

هر که شد اهل تولا به علي مي بخشم

هر که بگريست به زهرا به علي مي بخشم

جد من احمد مختار قريشي نسب است

پدرم حيدر کرار امير عرب ااست

مادرم فاطمه خود خلقتتان را سبب است

از ازل عشق خدا در رگ و در خون است

آدم از حضرت آدم شده مديون من است

واويلا آه و واويلا زمين کربلا

هر که بگرفته جنون در اثر عشق من است

يوسف انگشت به لب در گذر عشق من است

قلب من مرکز پاکيزه ترين احساس است

چه غم از حادثه چون همسفرم عباس است

واويلا آه و واويلا زمين کربلا

نه تو می مانی و نه اندوه

و نه هیچیک از مردم این آبادی...

به حباب نگران لب یک رود قسم،

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،

غصه هم می گذرد،

آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

لحظه ها عریانند.

علی در عرش بالا بی نظیر است

علی بر عالم و آدم امیر است

به عشق نام مولایم نوشتم

چه عیدی بهتر از عید غدیر است؟

***

قرآن به جز از وصف علی آیه ندارد

ایمان به جز از حب علی پایه ندارد

گفتم بروم سایه لطفش بنشینم

گفتا که علی نور بود سایه ندارد

ای پادشه خوبان داد از غم تنهايی

دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآيی

دايم گل اين بستان شاداب نمی‌ماند

درياب ضعيفان را در وقت توانايی

ديشب گله زلفش با باد همی‌کردم

گفتا غلطی بگذر زين فکرت سودايی

صد باد صبا اين جا با سلسله می‌رقصند

اين است حريف ای دل تا باد نپيمايی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پاياب شکيبايی

يا رب به که شايد گفت اين نکته که در عالم

رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجايی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نيست

شمشاد خرامان کن تا باغ بيارايی

ای درد توام درمان در بستر ناکامی

و ای ياد توام مونس در گوشه تنهايی

در دايره قسمت ما نقطه تسليميم

لطف آن چه تو انديشی حکم آن چه تو فرمايی

فکر خود و رای خود در عالم رندی نيست

کفر است در اين مذهب خودبينی و خودرايی

زين دايره مينا خونين جگرم می ده

تا حل کنم اين مشکل در ساغر مينايی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد

شاديت مبارک باد ای عاشق شيدايی

مرا پیر طریقت جز علی نیست

مبین غیر از علی پیدا و پنهان

که در غیب و شهادت جز علی نیست

مجو غیر از علی در کعبه و دیر

که هفتاد و دو ملت جز علی نیست

چه باک از آتش دوزخ که در حشر

قسیم نار و جنت جز علی نیست

اگر کفر است اگر ایمان بگو فاش

که در روز قیامت جز علی نیست

اساس هر دو عالم بر محبت

بود قائم محبت جز علی نیست

در آن حضرت که دم از «لی مع الله »

زند أحمد معیت جز علی نیست ::

شنیدم عاشقی مستانه میگفت

خدا را حول و قوت جز علی نیست
وجود جمله أشیاء از مشیت

پدید آمد مشیت جز علی نیست

شهنشاهی که بر درگه ملائک

زنندش پنج نوبت جز علی نیست

علی آدم علی شیث و علی نوح

که در دور نبوت جز علی نیست

علی أحمد علی موسی و عیسی

که در اطوار خلقت جز علی نیست

ترا پیر طریقت گو عمر باش

مرا پیر طریقت جز علی نیست

اگر گوئی علی عین خدا نیست

بگو نیز از خدا هرگز جدا نیست

امشب خدا لطف نهان خود هویدا میکند

امشب تفاخر فرش بس بر عرش أعلا میکند

امشب دو تا را جفت هم ، از صنع یکتا میکند

یعنی علی ماهِ رخ زهرا تماشا میکند  

من این دنیای فانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

من این لّذات آنی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

به جز محبوب یکتایم نمی‏دانم نمی‏دانم

به جز آن یار جانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

به جز راه وصالش را نمی‏پویم نمی‏پویم 

جز این ره کامرانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

به فطرت عشق پاکش را به دل دارم به دل دارم      

دگر معشوق ثانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

دلم از وی نشانی را به من داده به من داده     

ز دیگر کس نشانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

به جز بار حضوری را نمی‏یارم نمی‏یارم         

سبکبارم، گرانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

به جان درد و غم او را خریدارم خریدارم  

ز غیرش مهربانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

دل بشکسته می‏خواهم ندانستم ندانستم

دگر من شادمانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

به جز قرآن کتابی را نمی‏خوانم نمی‏خوانم          

به جز سبع المثانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

علی و آل پاکش را پذیرفتم پذیرفتم           

فلانی و فلانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

حسن را در لقای خود نگهدارش نگهدارش      

که بی تو زندگانی را نمی‏خواهم نمی‏خواهم

چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش

به هر شکسته که پيوست تازه شد جانش

کجاست همنفسی تا به شرح عرضه دهم

که دل چه می‌کشد از روزگار هجرانش

زمانه از ورق گل مثال روی تو بست

ولی ز شرم تو در غنچه کرد پنهانش

تو خفته‌ای و نشد عشق را کرانه پديد

تبارک الله از اين ره که نيست پايانش

جمال کعبه مگر عذر ره روان خواهد

که جان زنده دلان سوخت در بيابانش

بدين شکسته بيت الحزن که می‌آرد

نشان يوسف دل از چه زنخدانش

بگيرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم

نوايي نوايي نوايي نوايي

همه باوفايند تو گل بي وفايي

غمت در نهانخانه دل نشيند

بنازي که ليلي به محمل نشين

به دنبال محمل سبکتر قدم زن

مبادا غباري به محمل نشيند

مرنجان دلم را که اين مرغ وحشي

زبامي که برخاست مشکل نشيند

بنازم به بزم محبت که آنجا

گدايي به شاهي مقابل نشيند

به پايت خلد خار آسان بر آرم

چه سازم بخواني که بر دل نشيند

به دنبال محمل چنان زار گريم

که از گريه ام ناقه در گل نشيند

خوشا کارواني که شب را طي کرد

دم صبح اول به منزل نشيند

نوايي نوايي نوايي نوايي آي نوايي نوايي

همه باوفايند تو گل بي وفايي

الهي برافتد نشان جدايي

جواني بگذرد تو قدرش نداني

تا که پرسیدم زمنطق. عشق چیست؟

در جوابم اینچنین گفت و گریست

لیلی و مجنون فقط افسانه است

عشق در دست مولایم علیست