دل را ز علی اگر بگیرم چه کنم                    بی مهر علی اگر بمیرم چه کنم
فردا که کسی را به کسی کاری نیست         دامان علی اگر نگیرم چه کنم

چون اوج کمـــال بشري مي بينم
چون جمع صفــاي آدمي مي بينم
در دورنماي عـا لم انســــــــــــاني
کوتاه سخن فقط علی می بینم

روز محشر وقت پرسیدن زمن رب جلی                کفت تو غرق گناهی ؟ گفتمش یا رب بلی
گفت پس آتش نمیگیرد چرا جان و تنت ؟              گفتمش چون حک نمودم روی قلبم یا علی

درملک وجود پادشاه است علی
شاهنشه باتخت وکلاه است علی
ازترک تبارکش تبارک دیدم
برقدرت کبریا گواه است علی

مارابه شفاعت علی هست امید                        گرنامه سیاه است شوم روی سپید
ما رابه ولایت علی می بخشند                          بر اهل ولا داده خداوند نوی



نوشته شده توسط مهدي در ساعت 15:47 | لینک  | 

هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک         گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

مرا اميد وصال تو زنده می‌دارد                 و گر نه هر دمم از هجر توست بيم هلاک

نفس نفس اگر از باد نشنوم بويش          زمان زمان چو گل از غم کنم گريبان چاک

رود به خواب دو چشم از خيال تو هيهات    بود صبور دل اندر فراق تو حاشاک

اگر تو زخم زنی به که ديگری مرهم           و گر تو زهر دهی به که ديگری ترياک

بضرب سيفک قتلی حياتنا ابدا                 لان روحی قد طاب ان يکون فداک

عنان مپيچ که گر می‌زنی به شمشيرم      سپر کنم سر و دستت ندارم از فتراک

تو را چنان که تويی هر نظر کجا بيند          به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک

به چشم خلق عزيز جهان شود حافظ         که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک

نوشته شده توسط مهدي در ساعت 9:14 | لینک  | 

هزار سال گذشت از حکایت ليلي      هنوز مردم صحرا سیه‌پوش‌اند
نوشته شده توسط مهدي در ساعت 9:47 | لینک  | 

در مقام عشقبازي چون ز من كس پيش نيست       عاشقي مانند من دلخسته و دلريش نيست
عشق من عشق مجازي نيست چون عشق مجاز    لايق مرد خداي عاقبت انديش نيست
معتقد هستم كه مي‌بايد كنم تكميل عشق            كيش من عشق است و كيشي بهتر از اين كيش نيست
مي‌دهم جان را براه دوست با منت وليك                معذرت خواهان كه اندر دست جاني بيش نيست
گفت دي صاحبدلي چون مي‌كند عشق نگار            گفتمش بر حال من بين حاجت تفتيش نيست
تا شدم عاشق دلم شد منزل سلطان عشق          گرچه منزلگاه شاهان كلبه درويش نيست
چون علي در دام عشقش اوفتاد از خود گذشت       آري آري عاشق آن باشد كه بند خويش نيس
نوشته شده توسط مهدي در ساعت 8:44 | لینک  | 

هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی       که هم ناديده می‌بينی و هم ننوشته می‌خوانی

ملامتگو چه دريابد ميان عاشق و معشوق     نبيند چشم نابينا خصوص اسرار پنهانی

بيفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور  که از هر رقعه دلقش هزاران بت بيفشانی

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است    خدا را يک نفس بنشين گره بگشا ز پيشانی

ملک در سجده آدم زمين بوس تو نيت کرد      که در حسن تو لطفی ديد بيش از حد انسانی

چراغ افروز چشم ما نسيم زلف جانان است    مباد اين جمع را يا رب غم از باد پريشانی

دريغا عيش شبگيری که در خواب سحر بگذشت  ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

ملول از همرهان بودن طريق کاردانی نيست   بکش دشواری منزل به ياد عهد آسانی

خيال چنبر زلفش فريبت می‌دهد حافظ           نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی

نوشته شده توسط مهدي در ساعت 12:19 | لینک  | 

بی تو در خلوت چشم، اشک گریزان می شود

بی تو در جام وجود، غم نمایان می شود

بی تو در نیمه شبم، ذهن پریشان می شود

بی تو در فریاد دل، شب خروشان می شود

بی تو در فرقت شمع، دل زمستان می شود....

با تو در فردای من، یاس هزاران می شود

با تو در اندیشه ام، خاک نیستان می شود

با تو در چشمه دل، شوق شتابان می شود

با تو در شعر ترم، خار گلستان می شود.

نوشته شده توسط مهدي در ساعت 13:51 | لینک  | 

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست                بيار نفحه‌ای از گيسوی معنبر دوست

به جان او که به شکرانه جان برافشانم               اگر به سوی من آری پيامی از بر دوست

و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار                برای ديده بياور غباری از در دوست

من گدا و تمنای وصل او هيهات                         مگر به خواب ببينم خيال منظر دوست

دل صنوبريم همچو بيد لرزان است                     ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست

اگر چه دوست به چيزی نمی‌خرد ما را                به عالمی نفروشيم مويی از سر دوست

چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد                 چو هست حافظ مسکين غلام و چاکر دوست

نوشته شده توسط مهدي در ساعت 12:34 | لینک  | 

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویى              چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویى
به کسى جمال خود را ننموده‌اى و بینم             همه جا به هر زبانى بود از تو گفت‌وگویى
غم و درد و رنج و محنت، همه مستعد قتلم         تو ببر سر از تن من، ببر از میانه گویى
به ره تو بس‌که نالم، ز غم تو بس‌که مویم           شده‌ام ز ناله نالى، شده‌ام ز مویه مویى
همه خوشدل این‌که مطرب بزند به تار چنگى       من از آن خوشم که چنگى بزنم به تار مویى
چو شود که راه یابد سوى آب تشنه‌کامى؟         چه شود که کام جوید ز لب تو کامجویى؟
شود این‌که از ترحم دمى اى سحاب رحمت        من خشک‌لب هم آخر ز تو تر کنم گلویى؟
بشکست اگر دل من به‌فداى چشم مستت        سر خم مى سلامت شکند اگر سبویى
همه موسم تفرّج به چمن روند و صحرا               تو قدم به چشم من نه بنشین کنار جویى
نه به باغ ره دهندم که گلى به‌کام بویم              نه دماغ این‌که از گل شنوم به کام بویى
ز چه شیخ پاک‌دامن سوى مسجدم بخواند          رخ شیخ و سجده‌گاهى سر ما و خاک کویى
نه وطن‌پرستى از من به وطن نموده یارى            نه ز من کسى به غربت بنموده جست‌وجویى
بنموده تیره‌روزم، ستم سیاه‌چشمى                  بنموده موسپیدم، صنم سپیدرویى
نظرى به سوى رضوانى دردمند مسکین              که به جز درت امیدش نبود به هیچ سویى 
نوشته شده توسط مهدي در ساعت 13:5 | لینک  | 

مردان خدا پرده ي پندار دريدند                يعني همه جا غير خدا يار نديدند
هر دست که دادند از آن دست گرفتند      هر نکته که گفتند همان نکته شنيدند
جمعي به در پير خرابات خرابند                قومي به بر شيخ مناجات مريدند
فرياد که در رهگذر آدم خاکي                  بسي دانه فشاندند بسي دام تنيدند
همت طلب از باطن پيران سحر خيز           زيرا که يکي را ز دو عالم طلبيدند
نوشته شده توسط مهدي در ساعت 11:51 | لینک  | 

ز تو با تو راز گويم به زبان بي زباني               به تو از تو راه جويم به نشان بي نشاني
چه شوي ز ديده پنهان که چو روز مينمايد       رخ همچو آفتابت ز نگاه آسماني
تو چه معني لطيفي که مجرد از دليلي           تو چه آيت شريفي که منزه از بياني
ز تو ديده چون ببازم که تويي چراغ ديده          زتو کي کناره گيرم که تو در ميان جاني

نوشته شده توسط مهدي در ساعت 11:45 | لینک  | 

شب عاشقان بي دل چه شب دراز باشد            توبيا کز اول شب در صبح باز باشد
عجب است اگر توانم که سفر کنم ز کويت            به کجا رود کبوتر که اسير باز باشد؟
ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رويت                  که محب صادق آنست که پاکباز باشد
به کرشمه ي عنايت نظري به سوي ما کن            که دعاي دردمندان ز سر نياز باشد
چه نماز باشد آن را که تو در خيال باشي؟            توصنم نميگذاري که مرا نماز باشد
قدمي که بر گرفتي به وفا و عهد ياران                 اگر از بلا بترسي قدم مجاز باشد
نوشته شده توسط مهدي در ساعت 11:44 | لینک  | 

هر جا که روم ، روی دل آرای تو بینم           هر سو نگرم ، جلوه ی سیمای تو بینم
در شمع و گل و بلبل و پروانه ، مه و مهر     صد گونه نشان از رخ زیبای تو بینم
مهر تو نه مهریست که از دل بتوان برد        من خلق جهان عاشق و شیدای تو بینم
مشتاق لقای تو نه تنها شده موسی         کاندر دل هر ذره تمنای تو بینم
هر چند تو را نیست در آفاق سرایی           با این همه هر جا نگرم جای تو بینم
نوشته شده توسط مهدي در ساعت 11:42 | لینک  | 

عشق تو میکشاندم، شهر به شهر و کو به کو

مهر تو میدواندم، پهنه به پهنه سو به سو

نیست جز او چو بنگری، در صحف ولای من

آیه به آیه خط به خط، صفحه به صفحه مو به مو

سیل سرشک و موج خون، از دل و دیده شد روان

قطره به قطره شط به شط، بحر به بحر و جو به جو

بود و نبود جز دلم، در خم زلف او نهان

طره به طره خم به خم، رشته به رشته مو به مو

نوشته شده توسط مهدي در ساعت 11:40 | لینک  | 

باز این دلم هوای میخانه کرده ساقی            بوي شراب نابت دیوانه کرده ساقی
نوشته شده توسط مهدي در ساعت 9:34 | لینک  | 

اي همنشين زينب، نام حسينت بر لب
داري چه آتشين تب، من در کنارت امشب
با گريه تو گريم
در اين سفر به هرجا، در سير کوه و صحرا
گوئي: کجاست بابا؟ من مات ازين تمنا
با گريه تو گريم
اي دخت پاک لولاک، گريان ز داغت افلاک
خفتي به سينه خاک، چون اشک تو، کنم پاک
با گريه تو گريم
گاهي به ياد اکبر، گاهي ز داغ اصغر
داري دلي پر آذر، اي دخت نازپرور
باگریه توگریم
چون مي‌کنم نظاره، از بهر گوشواره
گوش تو گشته پاره، دارم غمي دوباره
با گريه تو گريم
از آن هجوم و يغما، آثار خشم اعدا
بر چهره تو پيدا، اي يادگار زهرا
با گريه تو گريم


آن شب سپهر دیده ی او پر ستاره بود                  داغ نهفته در جگرش بی شماره بود
در قاب خون گرفته ی چشمان خسته اش             عکس ِ سر بریده و یک حلق ِ پاره بود
شیرین و تلخ خاطره های سه سال پیش               این سر نبود بین طبق ، جشنواره بود
طفلک تمام درد تنش را زیاد برد                           حرفی نداشت ، عاشق و گرم نظاره بود
با دست خسته معجر خود را کنار زد                     حتی کلام و درد ِ دلش با اشاره بود
زخم نهان به روسری اش را عیان نمود                   انگار جای خالی یک گوشواره بود
دستش توان نداشت که سر را بغل کند                 دستی که وقت خواب علی گاهواره بود
در لابه لای تاول پاهای کوچکش                           هم جای خار هم اثر سنگ خاره بود
ناگاه لب گشود و تلاطم شروع شد                       دریای حرف های دلش بی کناره بود
کوچکترین یتیم خرابه شهید شد                           اما هنوز حرف دلش نیمه کاره بود


گفت رقيه به دو چشمان تر
با سر ببريده پاك پدر
آه كه شد خاك عزايم به سر
تو حجت ذوالمننى يا ابه
اى شه خوبان كه نمودت شهيد
تيغ جفاى كه گلويت بريد
اى گل زهرا ز درختت كه چيد
تو زاده بوالحسنى يا ابه
عجب كه ياد از اسرا كرده اى
لطف فراوان تو به ما كرده اى
تو راحت جان منى يا ابه
آه بميرد زغمت دخترت
از چه كبود است لب اطهرت
برده لب اطهر از خون سرت
رنگ عقيق يمنى يا ابه
خواستم از خالق بيچون تو
تا كه ببينم رخ گلگون تو
آه كه ديدم سر پر خون تو
از چه جدا از بدنى يا ابه
جان پدر خوش ز سفر آمدى
ديدن اين خسته جگر آمدى
پاى نبودت كه به سر آمدى
تو شه دور از وطنى يا ابه
نيست مرا فرش و اثاثى ديگر
تا كه ضيافت كنمت اى پدر
جان تو را تنگ بگيرم به بر
كنون كه مهمان منى يا ابه
بعد تو ويرانه سرايم شده
لخت جگر قوت غذايم شده
سنگ جفا برگ نوايم شده
ز جور اعداى دنى يا ابه
(سيفى ) غمديده زار حزين
نوحه گر از بهر من بى معين

از نواي نيمه جانم کاخ عدوانم شکست              دشمن دون ضربه خورد از اشک چشمانم شکست
بود همچون ذوالفقاري در غلاف آواي من             چون برون امد سپاه کفر عدوانم شکست
ظلم افشا شد هدف برگشت ظالم خوار شد       اين همه در پرتوي فرياد سوزانم شکست
ابتکار ناله ام روح ستم را خورد کرد                    در خرابه کاخ را احوال نالانم شکست
شام ويران را احد کردم زآه پر طنين                   همچو زهرا تکيه گاه بيت الاحزانم شکست
هرچه گفتم زخمي ام با تازيانه کم يزن               زير دست وپاي دشمن جسم بي جانم شکست
شد لباس کهنه ام چون پرچمي دشمن شکن      داد استکبار را موي پريشانم شکست
من ستون محمل پروانه هاي نيلي ام                 گفت دشمن رکن زينب جمع ارکانم شکست


امشب ای ماه که هنگام سحر تافته ای              کلبه تیره مارا زکجا یافته ای؟
اینکه تابیده ای ای بدر در این پنجم ماه                بهر آسایش ما بوده که بشتافته ای
دیدمت بر سر نی صبر نمودم ای سر                  بینت حال که با جبهی بشکافته ای
کو جوانان بنی هاشمی و یارانت                       زچه تنهایی و از آن همه رو تافته ای

اى بارگاه كوچك تو قبله اى عظيم                     وى روضه مبارك تو روضه نعيم
باشد حريم اقدس تو قبله گاه دل                     تا خفته چون تو جان جهانى در آن حريم
هم دختر امامى و هم خواهر امام                    هم خود كريمه هستى و هم دختر كريم
قدرت همين بس است كه خوانند اهل دل          حق را به ابروى تو اى رحمت عميم
اى نور چشم زاده زهرا ((رقيه جان ))                هر چند كوچكى تو بود ماتمت عظيم
خواهم كه بر مزار تو گردم شبى دخيل               خواهم كه در جوار تو باشم شبى مقيم


اى خصم بدمنش ، مزن تازيانه ام
من از كنار كشته بابا نمى روم
من با على اكبر و عباس آمده ام
از اين ديار، بيكس و تنها نمى روم
تنها فتاده چنين در بيان و بى كفن
من سوى شام همره سرها نمى روم
سيلى مزن به صورتم اى شمر بى حيا
كودكى دامان پاكش شعله آتش گرفت
گفت با مردى بكن خاموش دامان مرا
دامنش خاموش چون شد، گفت با مرد عرب
كن تو سيراب از كرم اين كام عطشان مرا
آب داد او را ولى گفتا نخواهم خورد آب
تشنه لب كشتند اين مردم عزيزان مرا


اى عمه بيا تا كه غريبانه بگرييم
دور از وطن و خانه ، به ويرانه بگرييم
پژمرده گل روى تو از تابش خورشيد
در سايه نشينيم و به جانانه بگرييم
لبريز شد اى عمه دگر كاسه صبرم
بر حال تو و اين دل ويرانه بگرييم
نوميد ز ديدار پدر گشته دل من
بنشين به كنارم ، پريشانه بگرييم
گرديم چون پروانه به گرد سر معشوق
چون شمع در اين گوشه كاشانه بگرييم
اين عقده مرا مى كشد اى عمه كه بايد
پيش نظر مردم بيگانه بگرييم
سوختم ز آتش هجر تو پدر تب كردم
اى گل گلزار پيغمبر كجا افتاده اى
از گلستانت چه شد كاين سان جدا افتاده اى
آمد از گلزار يثرب شاخه اى در كربلا
در دمشق از شاخسار كربلا افتاده اى
از مدينه بر سر دوش پدر تا نينوا
در بيابانهاى شام از ناقه ها افتاده اى
بر سرت هر دم شبيخون زد نهيب ساربان
زير ضرب تازيانه از جفا افتاده اى
عمه معصومه ات شيون كنان دنبال تو
بارها، برخارها، ديدت زپا افتاده اى
يك زمان در قحط آب ، و يك زمان در منع نان
وز اسيرى در هزاران ماجرا افتاده اى
خواب در چشمت نمى رفت از جفاى ظالمان
نيمه شب در خواب خوش امشب چرا افتاده اى
چون شدى دلتنگ از زندگى رفتى به خواب
گفتى اى بابا جدا از جمع افتاده اى
ناله ها كردى زهجران گل اى مرغ بهشت
تا كه گفتى شهر شام اندر عزا افتاده اى
كاخ مى لرزيد، و مى لرزيد آن جبار مست
گفت در دل طفل را آن سر، دوا افتاده اى
يا نوايت هم نوا بود آسمانها و زمين
ناگهان ديدند کآخر از نوا افتاده اى
از فغان زينب معصومه اندر مرگ تو
ناله هاى آتشين در هر فضا افتاده اى


اي همسفر به نيزه مرا جز تو ماه نيست                     من را به غير روي تو شوق نگاه نيست
در اين سه ساله غير تو ذكري نگفته ام                      شكر خدا كه عمر كم من تباه نيست
با شك نگاه موي سپيد از چه مي كني                      آري رقيه تو منم اشتباه نيست
هر منزلي كه آمده ام زخم خورده ام                          شام كسي چو شام تن من سياه نيست
ديگر مجاب رفتن با عمه ام مكن                               دستم وبال گردن و پايم به ره نيست
فهميده ام ز سيلي و شلاق و سلسله                      ما را به غير دامن عمه پناه نيست
با اينكه كودكان همه زخمي و خسته اند                     اما تن كسي چو تنم راه راه نيست
بابا بگو كه چشم عمو غيرتي كند                             اينجا غير طعنه و تير نگاه نيست

پاى گلگون شده از خار مغيلان دارم                           رخ نيلى شده از سيلى عدوان دارم
باز خواهم كه جهان يكسره غمخانه كنم                     ساز فرياد و فغان از دل ديوانه كنم
جغد وش روى به ويرانه ز كاشانه كنم                        گريم آن قدر كه عالم همه ويرانه كنم
كآمد از حالت ويرانه نشينى يادم                              وقت آن است كند سيل غمش بنيادم
چون غريبان سرى آواره ز سامان دارم                        چون يتيمان دلى آزرده و نالان دارم
چون اسران به كف غصه گريبان دارم                         چون نى افتاده به چنگ غم و افغان دارم
بهر طفلى كه يتيم است و غمين است و اسير             ناز پرورد حسين آن شه بى يار ونصير
كيست آن طفل ؟ رقيه ، كه ز جور ايام                       همه دم داشت فغان خاصه شبى كان ناكام
به خيال پدر افتاد به ويرانه شام                               يادش آمد ز پدر، رفت ز جسمش آرام
خير مقدم چه به جا آمدى ، احسان كردى                  چه شد آخر كه زما روى تو پنهان كردى
اى پدر بى تو به ما دست ستم بگشادند                    نان و خرما به تصدق به عيالت دادند
درد دل جان پدر با تو فراوان دارم                              گاه وصل است و به لب شكوه ز هجران دارم
پاى گلگون شده از خار مغيلان دارم                          رخ نيلى شده از سيلى عدوان دارم
غير هر سنگ كه فكندند زهر بام و برم                       كس دگر دست نوازش نكشيدى به سرم
هيچ دارى خبر اى جان پدر از دل ما                          كه فلك سوخته از برق ستم حاصل ما
داده در گوشه ويرانه ز كين منزل ما                          روشن از شعله آه است به شب محفل ما
با پدر گرم فغان بود كه ناگه از خواب                         گشت بيدار و نظر كرد ابا چشم پر آب
نه پدر ديد به بالين ، نه به تن طاقت و تاب                  ناله سر كرد دگر باره ز هجر رخ باب
گفت عمه پدرم از سفر آمد چون شد                        باز گو كز غم او باز دلم پر خون شد
به خدا عمه پدر بود كنون در بر من                           روشن از عارض او بود دو چشم تر من
از چه رو بار دگر پاى كشيد از سر من                       برس اى عمه به داد دل غم پرور من
من غم ديده كجا، هجر رخ باب كجا                          اين همه درد كجا، اين دل بى تاب كجا
پس خروشيد و خراشيد رخ همچون ماه                     به فلك گشت روان آه دل آل الله
بر كشيدند ز دل جمله خروشى جانكاه                     عالمى را بنمودند پر از ناله و آه
گشت آگاه از آن حال ، جفا پيشه يزيد                      بفرستاد به ويرانه سر شاه شهيد
آه از آن دم كه سر شاه به ويران آمد                        پى دلجويى آن جمع پريشان آمد
از سر لطف به سر وقت يتيمان آمد                          به سر خوان غم آن سر زده مهمان آمد
همه شستند ز جان دست ، چو جانان ديدند              در سپهر طبق آن مهر درخشان ديدند
چون رقيه به رخ باب كبارش نگريست                        از سحاب مژه بر آن گل احمر بگريست
گفت پر خون - پدر - اين موى نكوى تو ز چيست            سبب قتل تو مرگ من غم زده كيست
جان بابا، كه جدا كرده سر از بدنت                           اى سر بى بدن آيا به كجا مانده تنت
كى گمان داشتم اى من به فداى سر تو                    كه بدين حال ببينم سر بى پيكر تو
پس لب خود به لب باب گرامى بنهاد                         تا خود از پاى نيفتاد سر از دست نداد
علم الله كه چه بد حال دل آل رسول                         آن زمان كز ستم و كينه آن قوم جهول
كرد رحلت ز جهان آن گل گلزار بتول                          در عجب ماند (صغير) از تو ايا چرخ عجول
كه چه با خيل عزيزان تو ستمگر كردى                       ظلم بر آل على بى حد و بى مرز كردى
ای یـار مهربانم ؛ بابای خسته جانم                          برخیز و بین ملالم؛ من بر تو میهمانم
ای دختـر عـزیـزم؛ مهمان اشـک ریـزم                        من سر به تن ندارم؛از جا چگونه خیزم
بابا به جان زهـرا؛ سیـرم از ایـن زمانه                        بین پیکرم کبود است؛ از ضرب تازیانه
دیدم چه ها کشیدی در عالم اسیری                        تو درس صبــر باید از مــادرم بگیــری
بابا به کوفه دشمن؛ فریاد جنگ میزد                         بر دختــران زهــرا ؛ از بام سنگ میزد
دور از شما نبودم ای لاله ی کبودم                            هنگام سنگ باران ؛ من روی نیزه بودم
آمد صدای قــرآن نــوری به دل نشاندی                       گفتم بخوان دوباره ؛ بابا چرا نخواندی ؟
جانا مگر ندیدی اشرار کوفه پستند                            قرآن به نیزه خواندم؛ پیشانی ام شکستند
بابا شبی ز ناقه افتادم و نمردم                                دور از نگاه عمه ؛ سیلی ضجر خوردم
آن شب که ناله کردی از دست ضجر نامرد                   از غیرتش به حالت عباس گریه میکرد
تا شام من پدرجان دنبال سر دویدم                           اما سر عمو را بر نیزه ها ندیدم
این نکته را نگویی با مـــادر اباالفضل                            بر نیزه ها نمی ماند آخر سر اباالفضل


بابا بیا که قلب من از غصه آب شد
کاخ ستم ز سیل سرشکم خراب شد
بابا بیا که در هوس شوق دیدنت
چشم کبود و مضطربمغرق خواب شد
شد ناله ام مکمل گفتار عمه ام
در شام و کوفه از نظرم انقلاب شد
از چیست چنگ بر رخ ماهت نشان زده
بابا چرا محاسنت اینسان خضاب شد
از ضرب کعب نی نفسم بند آمده
سیلی زدن به روی یتیمت ثواب شد
دیگر نمانده زینتی از بهر دخترت
از بس که پنجه های ستم پر شتاب شد
بی معجرم ولی زهمه رو گرفته ام
خون لخته های روی سرمن حجاب شد
از ما شکست حرمت از تو لب کبود
وای از جسارتی که به بزم شراب شد

بـخـواب بـر سـر زانــوی خـسـتـه ام، سـر بـابـا !          مـنـم هـمــان کـه صـدا می زدیــش: دخـتـر بـابـا
دلــم گـرفــت از ایـن کـوچـه هــای ســرد غریبـه         چـه دیـر آمـدی ای ســـر ! کجاسـت پیکــر بـابـا؟     
مـیـان شــــام سیــاهـــی کـه یـک سـتـــاره نـدارد      دلــم خـوش اســت به نــور حضـور پـرپـر بـابـا
چـرا نبـود در آن روز، فـرصـتـی کـه خـدایـــــا               مـن ســه ســالــه شــوم، پـاســدار سـنـگـر بـابـا؟
چه خوب می شد اگر می شد این پرنـده کوچک        مـیـــان خــــون و پـریــدن، فــدای بــاور بــابــا
صـبـور بــاش! ســرت سـربـلـنـد بــاد، مـبـــادا!           نـگـــــاه دشـمـنــی افـتـــد، بــه دیــده تــر بـابـــا
بــخــوان برای من امشب در این سکوت خرابه            کـه خــواب ســرخ بـبـیـنـم، بـریـده حنجـر بـابـا
دلــم گـرفــت از ایــن کـوچــه هـای سرد غریبه           چــه دیـر آمـدی ای ســر! کجــاست پیکـر بابـا؟
مــرا بـبـر بـه دیــارم بـه کـوچــه هــای مدینـه             بـه خـانـه مـان، بـه هـمـان کـلـبـه مـحـقـر بابـا
بـخـواب بـر سـر زانـوی خسـتـه ام، سـر بـابـا!             و چـنـد لـحـظـه بعـد، آن صـدای گـریـه نیامـد
              
پلكي مزن كه چشم ترت درد ميكند
پر وا مكن كه بال و پرت درد ميكند
ميدانم اينكه بعد تماشاي اكبرت
زخمي كه بود بر جگرت درد مي كند
با من بگو كه داغ برادر چه كار كرد
آيا هنوز هم كمرت درد ميكند
مانند چوب خواهش بوسه نميكنم
آخر لبان خشك و ترت درد ميكند
لبهاي تو كبود تر از روي مادراست
يعني كه سينه پدرت درد ميكند
مي خواستم كه تنگ در آغوش گيرمت
يادم نبود زخم سرت درد ميكند
كمتر به اسب نيزه سوار و پياده شو از
این حجمه هاي سنگ سرت درد ميكند


خورده ام سيلى ز دشمن همچو زهرا مادرم                چون دفاع از حق جدم شاه مردان كرده ام
رنجها بسيار ديدم در ره شام خراب                           دين حق ترويج با رنج فراوان كرده ام
من گلى هستم ولى اعداى دين خوارم نمود                آل سفيان را به ناله خوار و ويران كرده ام
در زمين كربلا گرچه خزان شد باغ دين                       من به اشك ديده عالم را گلستان كرده ام
مى دويدم بر سر خار مغيلان نيمه شب                      اين فداكارى براى نور ايمان كرده ام
با پريشانى و با درد و يتيمى تا ابد                            قبر خود آباد و قصر كفر ويران كرده ام
پايدارى كرده ام در امر باب تاجدار                             ظاهرا عالم پريشان و حال گريان كرده ام
در نهادم بود رمزى از شه لب تشنگان                        واژگون تخت عدو با راز پنهان كرده ام
روز محشر كن شفاعت از من اى آرام جان                  عمر خود بيهوده صرف جرم و عصيان كرده ام


دخترم بر تو مگر غير از خرابه جا نبود
گوشه ويرانه جاي بلبل زهرا نبود
جان بابا خوب شد بر ما يتيمان سر زدي
هيچ‌کس در گوشه ويران به ياد ما نبود
دخترم روزيکه من در خيمه بوسيدم تو را
ابر سيلي روي خورشيد رخت پيدا نبود
جان بابا، هر کجا نام تو را بردم به لب
پاسخم جز کعب ني ،جز سيلي اعدا نبود
دخترم وقتي که دشمن زد تو را زينب چه گفت
عمه آيا در کنارت بود بابا ،يا نبود
جان بابا، هم مرا ،هم عمه ام را مي‌زدند
ذره‌اي رحم و مروت در دل آنها نبود
دخترم وقتي عدو مي‌زد تو را برگو مگر
حضرت سجاد زين‌العابدين آنجا نبود
جان بابا بود، اما دستهايش بسته بود
کس به جز زنجير خونين، يار آن مولا نبود
دخترم آن شب که در صحرا فتادي از نفس
مادرم زهرا (س) مگر با تو در آن صحرا نبود
جان بابا من دويدم زجر هم مي‌زد مرا
آن ستمگر شرمش از پيغمبر و زهرا نبود
دخترم من از فراز ني نگاهم با تو بود
تو چرا چشمت به نوک نيزه اعدا نبود
جان بابا ابر سيلي ديده‌ام را بسته بود
ورنه از تو لحظه‌اي غافل دلم بابا نبود
دخترم شورها بر شعر ميثم داده‌ايم
ورنه در آواي او فرياد عاشورا نبود
جان بابا دست آن افتاده را خواهم گرفت
ز آن که او جز ذاکر و مرثيه خوان ما نبود


روز ما در شامتان جز شام ظلمانى نبود
اى زنان شام ، اين رسم مهمانى نبود
سنگ باران مسلمان ، آنهم آخر از بالاى بام
اين ستم بالله روا در حق نصرانى نبود
پايكوبى در كنار راس فرزند رسول
با نواى ساز آيين مسلمانى نبود
ما كه رفتيم اى زنان شام نفرين بر شما
ناسزا گفتن سزاى صوت قرآنى نبود
مردهاتان بر من آوردند هفده دسته گل
دسته گل غير آن سرهاى نورانى نبود
اى زنان شام آتش بر سر ما ريخته
در شما يك ذره خلق و خوى انسانى نبود
اى زنان شام در اطراف مشتى داغدار
در شما يك ذره خلق و خوى انسانى نبود
اى زنان شام در اطراف مشتى داغدار
جاى خوشحالى و رقص و دست افشانى نبود
اى زنان شام گيرم خارجى بوديم ما
خارجى هم گوشه ويرانه زندانى نبود
طفل ما در گوشه ويران ، دل شب دفن شد
هيچ كس آگاه از اين سر پنهانى نبود
اى سرشك شيعه شاهد باش بر آل رسول
كار ((ميثم )) غير مدح و مرثيت خوانى نبود


زبعد رفتن ات اين سينه پژمرد
اميد و آرزو در سينه ام مرد
زبعد تو عمو تغيير كردم
رقيه از جدائي تو افسرد
چه مي شد بودي آنجا و ببيني
چگونه تازيانه جسمم آزرد
چه مي شد بودي آنجا اي عمو جان
كه دشمن گيسويم درچنگ خود برد
اگر چشم تو بر من بود هردم
دگر سيلي به روي من نمي خورد
اگر بودي كنارم اي عمو جان
كجا بر جسم من شلاق مي خورد!
اگر بي دست حتي زنده بودي
كجا دشمن به خيمه حمله مي برد؟!


شمع وجود اندر خرابه جلوه گر شد
در پرتوش پروانه اى بى بال و پر شد
صبح اميد كودكى گرديد طالع
شام غريبانش در آن ساعت سحر شد
آتش گرفت از عشق طفل بينوايى
خاكستر او سرمه اهل نظر شد
جز جان نداشت از بهر مهمان عزيزش
آن هم فداى مقدم راس پدر شد
مى گفت : اى بابا بيا، روزم سياه است
جان پدر، طولانى آخر اين سفر شد
من منتظر در كنج ويران تا كه گويند
باب رقيه ناگهان وارد ز در شد
بابا بيا جان رقيه بر لب آمد
از ضرب سيلى ديگر از خود بيخبر شد
بابا بيا از كعب نى پا تابه سر شد
نيلى تمام پيكرم پا تا به سر شد
بابا ندارم گوشه ويران غذايى
بابا غذاى دخترت خون جگر شد
پرپر شد آن گل پيش چشم باغبانش
روحش به پيش زينب از پيكر بدر شد
بلبل كنار گل كجا خوابيده هرگز
يا از كنار گل كجاى جاى دگر شد؟
دردانه شه شد (رضائى ) پيش بابا
در ماتم او عالمى زير و زبر شد



عمه جان ، بگذار گريم زار زار
چون كه ديگر پر شده پيمانه ام
عمه جان ، كو منزل و كاشانه ام
من چرا ساكن در اين ويرانه ام
آشنايانم همه رفتند و، من
ميهمان بر سفره بيگانه ام
عمه جان ، بگذار گريم زار زار
چون كه ديگر پر شده پيمانه ام
شمع ، مى ريزد گهر در پاى من
چون كه داند كودكى دردانه ام
عقل ، مى گويد به من آرام گير
او نداند عاشقى ديوانه ام
دست از جانم بدار اى غمگسار
من چراغ عشق را پروانه ام
بگذر از من اى صبا حالم مپرس
فارغ از جان ، در غم جانانه ام
بس كه بى تاب از پريشانى شدم
زلف ، سنگينى كند بر شانه ام
من گرفتار به زلف و خال او
من اسير آن كمند و دانه ام
خانمانم رفته بر باد اى عدو
كم كن آزار دل طفلانه ام
كى توانم رفت از كويش


غم دل با که بگویم که بود محرم رازم؟
به نشینم به فراق رخ دلدار بسازم
من همان بلبل وحیم که به ویرانه نشستم
تا گلم آید و او را به نوایی بنوازم
شامیان خار مبینید مرا گوشه ی زندان
به خدا من گل گلزار خدا بوی حجازم
بگذارید بگریم که شبیه است به زهرا
عمر کوتاه منو گریه ی شب های درازم
اشک نگذاشت که در آتش فریاد بسوزم
گریه نگذاشت که در سوز دل خود بگدازم
خم ابروی تو محراب نمازم شده امشب
جان گرفتم به کف از بهر قبولی نمازم
همه خوابند و من غمزده بیدار تو هستم
شاهدم این گلوی بسته و این دیده ی بازم
چه شد آن کودک شامی که مرا زخم زبان زد
تا که در پیش نگاهش به وصال تو بنازم
رنگم از دوری روی تو پریده است وگرنه
من نه آنم که به طوفان بلا رنگ ببازم
حاجت خویش بخواه از من دلسوخته
که به ویرانه نشینی همه را قبله ی رازم


مجنون صفت به دشت و بيابان دويده ام
اكنون به كوى عشق تو جانا رسيده ام
در راه عشق تو شده پايم پر آبله
از بس كه روى خار مغيلان دويده ام
تنها نشد ز داغ تو موى سرم سفيد
همچون هلال از غم عشقت خميده ام
ديوانه وار بر سر كويت گر آمدم
منعم مكن كه داغ روى داغ ديده ام
من پرچم اسيرم و، بار غم تو را
از كوفه تا به شام به دوشم كشيده ام
عمرم تمام گشته عزيزم در اين سفر
دست از حيات خويش حسينم بريده ام
بس ظلمها كه شد به من از خولى و سنان
بس طعنه ها ز مردم نادان شنيده ام
گاهى چو بلبل از غم عشق تو در نوا
گاهى چو جغد گوشه ويران خزيده ام
ديدى به پاى تخت يزيد از جفاى او
چون غنچه ، پيرهن به تن خود دريده ام
گنج تو را به گو به گوشه ويران گذاشتم
چون اشك او فتاد رقيه ز ديده ام
مى گفت و مى گريست (رضايى ) ز سوز دل
اشكم به خاك پاى شهيدان چكيده ام


مجنون شبیه طفل تو شیدا نمی شود
زین پس کسی بقدر تو لیلا نمی شود
درد رقیه تو پدر جان یتیمی است
درد سه ساله تو مداوا نمی شود
شأن نزول رأس تو ویرانه من است
دیگر مگرد شأن تو پیدا نمی شود
بی شانه نیز می شود امروز سر کنم
زلفی که سوخته گره اش وانمی شود
بیهوده زیر منت مرحم نمی روم
این پا برای دختر تو پا نمی شود
صد زخم بر رخ تو دهان باز کره اند
خواهم ببوسم از لبت اما نمی شود
چوب از یزید خورده ای و قهر با منی
از چه لبت به صحبت من وا نمی شود
کوشش مکن که زنده نگهداری ام پدر
این حرف ها به طفل تو بابا نمی شود


همچو ماه چهارده شب تا ترا در بر گرفتم
ای سر خونین من امشب زندگی از سرگرفتم
هر یک از عشّاق عالم برنگاری دل سپردند
من به وقت جان سپردن چون توئی دلبر گرفتم
تا نوید وصل رویت عمة مظلومه¬ام داد
از همه خوبان عالم وز دلم دل برگرفتم
گرچه خود ماه حجازم در عراق اندر محاقم
می ندانم خط سیرم از کدام اختر گرفتم
تا بدشت کربلا گلزار عمر تو خزان شد من
گلاب غم شب و روز از دو چشم تر گرفتم
یاد باد آنشب که اندر کربلا بر قتلگاهت
بر سراغت آمدم شام غریبان در گرفتم
ای سلیمان دو گیتی کس نداد از تو سراغم
من سراغت هر چه از انگشت و انگشتر گرفتم
میهمان بودی بخولی با سر خونین در آن شب
از همان شب من برویم رنگ خاکستر گرفتم
صبح شد اما چه صبحی تیره تر از شام تیره
عازم شامات گشتم دامن مادر گرفتم
رأس خونینت بنوک نیزه دیدم مویه کردم
مو نکندم زانکه قول حجّت داور گرفتم
در وداع واپسینت مو نکندن را سپردی
درّ حرفت را بگوشم چون در و گوهر گرفتم
زار و خسته دلشکسته پشت ناقه دست بسته
تا بشام از سوز آهم سوختم آذر گرفتم
دشمنان در راه شامم آنقدر زد تازیانه
از سرم تا پا بجانت رنگ نیلوفر گرفتم
آنقدر در گوشة ویرانه نالیدم شب و روز
خورد و خواب و راحتی از آل پیغمبر گرفتم
چهره¬ام از سیلی خولی چنان گلرنگ گردید
گوئیا در پیش چشمم لالة احمر گرفتم
حق ببخشد عمه¬ام زینب بسی زحمت کشیده
ای بسا شب دامن آن بیکس و مضطر گرفتم
گفتمش خوابم نمیآید بروی خاک تیره من
که عادت هر زمان بر بالش و بستر گرفتم
که بروی سینه¬اش خواباند و گه اندر کنارش
که ز زلفش بوی خون طرّه اکبر گرفتم
خال هندی علی اکبر گهی آمد بیادم
آتش دل مشتعل شد سینه را مجمر گرفتم
گاه یاد از اصغر ششماهه کردم
خواب دیدم باز در آغوش خود قنداقة اصغر گرفتم
عالمی قبل از شرفیابی زهجرت داشتم من
لیک با تشریف وصلت عالمی دیگر گرفتم
مگر طفل يتيمى مى كند ياد از پدر امشب
كه خواب از شوق در چشمش نيايد تا سحر امشب
پناه آورده در ويرانه امشب طاير قدسى
كه از بى آشيانى سر كشد در زير پر امشب
چه شد ماه بنى هاشم ، چه شد اكبر، چه شد قاسم ؟
سكينه بى پدر گرديد و ليلا بى پسر امشب
يتيمان را ميان خيمه زار و خونجگر امشب
به روز قتل شه گر آيه (و الليل ) شد پيدا
ز سر شد آيه (و الشمس ) هر سو جلوه گر امشب
نگاهى اى امير كاروان سوى اسيران كن
كه خواهر بى برادر مى رود سوى سفر امشب
(رسا) را از در احسان مران اى خسرو خوبان

يادش به خير ناله اگر جوش مي گرفت
دست عمو مرا به سر دوش مي گرفت
گاهي هم آفتاب نگاه پدر مرا
گلبوسه مي نشاند و در آغوش مي گرفت
آن گوشوار غرقه به خونم به جاي خود
سيلي هم انتقام من از گوش مي گرفت
گاه انتقام خصم ز ما بهر ناله بود
گاه يتقاص از لب خاموش مي گرفت
تنها شبيه مارد تو بود دخترت
دستي اگر به زخمي پهلوش مي گرفت
بيا بابا بده نوشم كه دل آزرده از نيشم
مرا با خود ببر بابا كه من بيگانه از خويشم
به جان مادرت زهرا پدر جان از تو ممنونم
كه من با پا تو را خواندم تو با سر آمدى پيشم
زهراى حزين به اشك و آه آمده بود
جبريل پريشان به نگاه، آمده بود
در كنج خرابه، در ميان طبقى
خورشيد به مهمانى ماه آمده بود!
نوشته شده توسط مهدي در ساعت 9:24 | لینک  | 

صبر را معنا و مفهومي به نام زينب است                  احترام عشق هم از احترام زينب است
شهر بي ميخانه و ساقي نباشد شهر عشق           نشئگان عشق را مستي زجام زينب است
فرش را تا عرش پيمودن نه كار هر كسي است         اين مسافت هر چه باشد زير گام زينب است
كيست زينب علم اول علم آخر پيش اوست               متن عاشورا مدون با پيام زينب است
كيست زينب در صواب شاهدان حق شريك               ثبت در اسناد عاشورا سهام زينب است
عشق يعني سز فرازي سر شكستن پيش يار           شيوه از سر گذشتن در مرام زينب است
دستهايش بسته سر بشكسته مغرد چو شير           وحشت حكام جور از انتقام زينب است
بغض زينب در گلو يعني مهيب انفجار                       انفجار نسلها با اهتمام زينب است
مي زند فرياد فريادي كه حيدر گونه است                 ازدحام اهل كوفه از كلام زينب است
داوري بنگر كه در بيدادگاه شهر شام                      با حسين همدست گشتن اتهام زينب است
مشت را كرده گره با هيبت و احساس گفت             اين حسين فرماده عالم امام زينب است
گرچه جايز نيست از بهر زنان امر جهاد                     چادر و پوشش نمادي از قيام زينب است
افتخار سيد خوش زاد مي داني ز چيست                 افتخار او همين بس كه غلام زينب است
گرچه بين بانوان زهرا مقام اول است                       بعد زهرا رتبه برتر مقام زينب است

آنکه بد گوهر دریای حیا زینب بود                            در حیا نایبة خیر نساء زینب بود
آنکه دانشگده سینه زهرا پیمود                             گشت علامه شد انگشت نما زینب بود
دختری که بجهان زین ابش نام آمد                         دختر شاه عرب شیر خدا زینب بود
تالی حضرت صدیقه و اخت الحسنین                       سینه¬اش آینة صدق و صفا زینب بود
آنکه پیمود ره مهر و وفا شد نامی                          زیب دیباچه دیوان وفا زینب بود
آنکه مبهوت زصبرش شده ایوب صبور                       معدن صبر به صحرای بلا زینب بود
آنکه بعد از شه لب تشنه بهنگام بلا                        قد علم کرد بمیدان وفا زینب بود
آنکه در جای حسینش ز وفاداری شد                      ملجأ و دادرس آل عبا زینب بود
آنکه با شرکت اطفال یتیمان حسین                        بست در قتلگه اش عقد عزا زینب بود
آنکه افراشت پس از قتل حسین رایت دین                کرد در کرب و بلا شقه گشا زینب بود
آنکه با شوق بیاری برادر برخاست                          پیروی کرد از او پای بپا زینب بود
آنکه همدست حسین گشته و بر خلق رساند           صورت و معنی قرآن خدا زینب بود
آنکه بر اهل جهان موی به مو کرد اعلان                   اصل منظور شه کرب و بلا زینب بود
آنکه در حال اسیریش به نهضت پرداخت                   شت خاتون ظفر با اسرا زینب بود
هرکجا بر سر نی رفت سر پاک حسین                    بروی ناقة عریان ز قفات زینب بود
آنکه نشکست وقارش باسارت اما                          با سکینت به شکست اهل جفا زینب بود
آنکه در ناقه عریان بدیار کوفه                                حق را کرد ز ناحق جدا زینب بود
آنکه با منطق شیرین و بگفتار فصیح                         محشری کرد در آن شهر بپا زینب بود
آنکه از کثرت احساس به محمل زده سر                   گیسویش کرد مخصب به دما زینب بود
آنکه در بارگه زادة مرجانة پست                              تنگ کرد عرصه بر آن شوم و ذغا زینب بود
آنکه در مجلس شامات به میر شامات                      گفت با طعنه که ابن الطلقا زینب بود
آنکه بی باک و دلیرانه به ارکان یزید                          لرزه افکند در آن دار جفا زینب بود
آنکه نام امویها به فضاحت ها برد                            کرد رسوازده ، با بانگ رسا زینب بود
آنکه وارونه شد از همت او تخت یزید                        کند آن سلطنت از بیخ و بنا زینب بود
ثائبا آنکه بویرانة شام اندر شام                               نصب یا نام حسین کرد لوا زینب بود

خودم ديدم كه صحرا لاله گون بود                           زمين از خون ياران غرقه خون بود
خودم ديدم فضاى آسمانها                                   پر از انا اليه راجعون بود
خودم ديدم كه نور چشم زهرا                               جراحات تنش از حد فزون بود
خودم ديدم كه بر هر برگ لاله                               نوشته اين سخن با خط خون بود
گلى گم كرده ام ميجويم او را،                              به هر گل ميرسم ميبويم او را
خودم ديدم گلوى اصغرش را                                خودم در بر كشيدم اكبرش را
اگر چه از كنار نهر علقم                                      زگريه منع كردم خواهرم را
خودم ديدم كه زهرا ناله ميكرد                              خودم ديدم سرشك مادرم را
مكن منعم اگر با اينهمه داغ                                  زنم بر چوبه محمل سرم را
گلى گم كرده ام ميجويم او را                              ، به هر گل ميرسم ميبويم او را
خودم ديدم كه دلها مرده بودند                             خودم ديدم همه افسرده بودند
خودم ديدم كبوترهاى معصوم                                همه در زير پر، سر برده بودند
خودم ديدم كه گلهاى نبوت                                  زبى ابى همه پژمرده بودند
همان جايى كه فرزندان زهرا                                بجرم عشق سيلى خورده بودند
گلى گم كرده ام ميجويم او را                               ، به هر گل ميرسم ميبويم او را
گل من يك نشان در بدن داشت                            ، يكى پيراهن كهنه به تن داشت


تا خیمه زد به ساحل خطبه کلام تو                       خوابید موج های خروشان به نام تو
از کوفه تا به شام فقط سنگ می زدند                   مدفون کنند تا همه جا سیر گام تو
جز با عنایت تو به چوب کجاوه ات                          دست که می رسید به بالای بام تو
خطبه مخوان به مرم از سنگ پست تر                    اینجا نمی دهند جواب سلام تو
ما را سوار ناقه غمگین خویش کن                         شاید شویم زائر زلف امام تو

دارد از روز ازل دیده بینا زینب                                عشق را کرده به نه کنگره معنا زینب
اولین صابره ارض و سما باشدو بس                       علم پیغمبری آموخت ز طاها زینب
بود او عالمه مکتب فرهنگ علی                            پرورش یافته در دامن زهرا زینب
همچنان کمه به نبی ام ابیها زهراست                    با شد از بهر علی ام ابیها زینب
گشت قربانی کعبه به منای شهدا                        هستی اش را به خدا می کند اهدا زینب
در اسارت سخن از غیرت و آزادی گفت                    اه و زاری نکند در بر اعدا زینب

بود آخرين لحظه عمر من
الا شام غم با تو گويم سخن
چه خوش بود آئين غمخواريت
ز آل علي ميهمانداريت
دگر جانم از غصه بر لب رسيد
گذشت آنچه از توبه زينب رسيد
خداحافظ اي شهر آزارها
خداحافظ اي كوي بازارها
خداحافظ اي شهر چنگ ها
خدا حافظ اي بارش سنگ ها
خداحافظ اي شهر رنج و بلا
خداحافظ اي چوب طشت و طلا
خداحافظ اي قصه بزم مي
خداحافظ اي رأس بالاي ني
خداحافظ اي اشگ جمازه ها
خداحافظ اي زيب درازه ها
خداحافظ اي شهر دشنام ها
خداحافظ اي كوچه ها بامها
خداحافظ اي دست در سلسله
خداحافظ اي پاي پر آبله
خداحافظ اي سنگ وخون جبين
خداحافظ اي سيد و الساجدين
خداحافظ اي رنج ها درد ها
خدا حافظ اي خاك ها گرد ها
خداحافظ اي ناقه بي جهاز
خداحافظ اي اختران حجاز
خداحافظ اي گوش پاره شده
ز تو غارت گوشواره شده
خداحافظ اي خاك ويران سرا
خداحافظ اي آل خير الورا
خداحافظ اي ياس نيلي شده
يتيم نوازش به سيلي شده >


من اينجا خودم ديدم از خون خضاب                

سر نيزه ها هيجده آفتاب

همين جا كنارم ني و دف زدند                      

به ديدار هجده گلم كف زدند

همين جا دلم شد زغم چاك چاك                  

كه خورشيدم افتاده برروي خاك

همين جا به زخمم نمك مي زدند                  

عزيز دلم را كتك مي زدند

همين جا به فرقم ادو خاك ريخت                  

به گل هاي من خارو خاشاك ريخت

همين جا ز غم جان من خسته بود                

كه ده تن به يك ريسمان بسته بود

همين جا دوو چشمم زخون تر شده              

كه ياسم به ويرانه پرپر شده

همين جا به ويرتنه بلبل گريست                    

فريبانه بر غربت گل گريست

همين جا زغم جانم آمد به لب                      

كه در گل گلم دفن شد نيمه شب

دريغا كه آن گوهر پاك رفت

چو زهرا غريبانه در خاك رفت

الا اي همه نسلهل بعد من

بگوئيد از غول من اين سخن

كه زينب از اين كوه اندوه و درد

به موج بلا جون علي صبر كرد

خدا داند و غصه هاي دلش

كه داغ حسينش بود قاتلش

مرا يك جهان درد و واغ و غم است

كه توصيف آن بر لب ميثم است



دارم هوس که با تو دمی گفتگو کنم                   تاسرگذشت خود همه را موبموکنم
نگذاشتند تا که کنم دفن پیکرت                        وز آب دیده نعش ترا شست شو کنم
میخواستم اگر که مهلت نداد شمر                    آبی بوقت مرگ ترا در گلو کنم
بگذاشتم ترا و برفتم زکربلا                              جز کربلا ترا بکجا جستجو کنم
خواهم بتربت تو برادر علی الدّوام                       بنشینم وهمیشه زخاک تو بو کنم
گر نیست رخصتم که بمانم بکربلا                       من جانب مدینه چسان بیتو رو کنم
عباس و قاسم و علی اکبر بزیر خاک                  من زندگی چگونه دیگر آرزو کنم

يا اخا درد هم آغوش من است
پرچم عشق تو بر دوش من است
شکوه ای نيست در اين ابرازم
به حديث غم تو می نازم
نه غم و رنج کنون می کشدم
شوق ديدار رخت می کشدم
مرغ بشکسته پر و بال
من راوی مقتل گودالم من
زائر تشنه لب علقمه ام
سند مستند فاطمه ام
آنکه با خصم تو جنگيده منم
بانی عشق پسنديده منم
صاحب نافلهء زندانم
شاهد قافلهء طفلانم
ناظر چشم گهربار منم
روح آرامش بيمار منم
بر حرم حملهء مردم ديدم
خيمه ها را به تلاطم ديدم
ديده ام سيلی نامردان را
طفل گم گشته و سرگردان را
پيش مجنون گل ليلی چيدند
راس معشوق مرا ببريدند
ماجرايی که ز محمل دارم
خاطراتی است که در دل دارم
چون که انگشت نما شد سر تو
باز شد تازه لب خواهر تو
دامنم خيس شد از چشم ترم
چوبه محملم از خون سرم
آن زمان ناطقم از حيدر بود
اثر خطبه ام از کوثر بود
کاخ ها را همه ويران کردم
ز غم آزاد اسيران کردم
ليک از شام شده خم کمرم
من نگويم که چه آمد به سرم
تهمت دشمن و لبخند پليد
چوب خزران و لب سرخ شهيد
از همان روز پريشان ماندم
تا کنون يکسره گريان ماندم
منکه عمری است تو را می جويم
. اينکه از وصل سخن می گويم
آمدم روی حسينم بينم
چهره نور دو عينم بينم
ذکرت ای يار بر اين لب دارم
شوقت ای هستی زينب دارم
در قتلگه زشور اسیران چو گشت شور
زینب بدور نعش حسین یافت فیض نور
گفت ای شهید عشق ببین ناتوان مرا
بگشای دیده کن نظری این زمان مرا
خون شد دلم زغصه نداری خبر زمن
بنگر اسیر کرده چسان کوفیان مرا
آیا توئی حسین من ای کشتة جفا
یا اختلاف کرده شها دیدگان مرا
گر تو برادر منی ، کو رخت پیکرت
آن کهنه پیرهن ببرت بدنشان مرا
با دست و سر شناخت صفّیه برادرش
نه دست و نه سراست چه سازد عیان مرا
زینب نبود کاش ترا دید این چینن
ای خوش بحال تو که ندیدی چنان مرا
خشکید گلستان من از تشنگی نماند
گلهای رنگ رنگ از آن گلستان مرا
آتش زدند بعد تو از کین بخیمه¬ها
هم خانه گشت سوخته هم خاندان مرا
کردند رو بدشت یتیمان غم کشت گه
حال این بسوخت گهی حال آن مرا
بیمار را از آتش کین کرده¬ام برون
باشد چومن ستمزده نبود گمان مرا
ای میر کاروان زچه در خواب رفته¬ای
کردند کوچ قافله کوپاسبان مرا
نه اکبر و نه قاسم و عباس و اصغرم
نه یاوری از آنهمه پیر و جوان مرا
من میروم بشام و خدا حافظت کنم
رره فکن مکن بجهان سرگران مرا
خم شد قدم زغم نبود راست تا بحشر
این قامت خمیده بود همعنان مرا
صافی بگوید آنچه بدل داردش بمن
بر تو وسیله ساخته ، ای مهربان مرا


زینب آمد شام را یکباره ویران کرد و رفت
اهل عالم را زکار خویش حیران کرد و رفت
از زمین کربلا تا کوفه و شام خراب
هر کجا بنهاد پا فتحی نمایان کرد و رفت
با لسان مرتضی از ماجرای نینوا
خطبه¬ای جا نسوزانند در کوفه عنوان کرد و رفت
با کلام جانفزا اثبات دین حق نمود
عالمی را دوستدار اهل ایمان کرد و رفت
فاش میگویم من آن بانوی عظمای دلیر
از بیان خویش دشمن را هراسان کرد و رفت
بر فرازنی چو آن قرآن ناطق را بدید
با عمل آن بی قرین اثبات قرآن کرد و رفت
در دیار شام برپا کرد از نو انقلاب
سنگر ستمگرنرا سست بنیان کرد و رفت
خطبة غرا بیان فرمود در کاخ یزید
کاخ استبداد را از ریشه ویران کرد و رفت
از کلام حق پسندش شد حقیقت آشکار
اهل حق را شامل الطاف یزدان کرد و رفت
شام غرق عیش و عشرت بود در وقت ورود
وقت رفتن شام را شام غریبان کرد و رفت
دخت شه را بعد مردن در خرابه جای داد
گنج را در گوشة ویرانه پنهان کرد و رفت
زآتش دل بر مزار دختر سلطان دین
در وداع آخرین شمعی فروزان کرد و رفت

 سرّ ني در نينوا مي ماند اگر زينب نبود                   كربلا در كربلا مي ماند اگر زينب نبود
چهره سرخ حقيقت بعد از آن طوفان رنگ                 پشت ابري از ريا مي ماند اگر زينب نبود
چشمه فرياد مظلوميت لب تشنگان                       در كوير تفته جا مي ماند اگر زينب نبود
زحمه زحمي ترين فرياد در چنگ سكوت                  از طرار نغمه وا مي ماند اگر زينب نبود
در طلوع داغ اصغر، استخوان اشك سرخ                 در گلوي چشمها مي ماند اگر زينب نبود
ذوالجناح داد خواهي ، بي سوار و بي لگام              در بيابانها رها مي ماند اگر زينب نبود
در عبور از بستر تاريخ ، سيل انقلاب                       پشت كوه فتنه ها مي ماند اگر زينب نبود


ما گرفتار بلای زینبیم
ما حسینی از عطای زینبیم
تا خدا بر ما عنایت می کند
ماگدای هر گدای زینبیم
بر گل نرگس قسم در روضه ها
سائل مهرو وفای زینبیم
ما برای دین به سینه می زنیم
شیعیانِ درسهای زینبیم
سینه عریان حسین بی کفن
رخ کبودان عزای زینبیم
آخر مجلس به وقت شور عشق
سوی مقتل در قفای زینبیم
ما به وادی محبت ازازل
کربلایی،از دعای زینبیم
وقت دیدار اجل بعد از حسین
چشم،در راه لقای زینبیم
در جزا گر مادرش رخصت دهد
دست بر سینه به پای زینبی
نوشته شده توسط مهدي در ساعت 9:0 | لینک  |